Παραμυθάκι...

Μια φορά και έναν καιρό, υπήρχε μια περίεργη πολιτεία χωμένη στα βάθη της ανεξερεύνητης ζούγκλας της Αυσταλίας....Στην πολιτεία αυτή δεν ζούσαν άνθρωποι, όχι, όχι όπως τους ξέρουμε σήμερα...Εκείνοι είχαν βέβαια χέρια και πόδια όπως και μεις, και αισθήσεις και αισθήματα και σκέψεις. Είχαν όμως περίεργες διατροφικές συνήθειες...Δεν μαγείρευαν ούτε έτρωγαν φαγητά ' η τροφή τους ήταν η εασαμής . Η εασαμής δεν ήταν ούτε φυτό ούτε ζώο..Δεν φύτρωνε στη γη, δεν πετούσε στον αέρα ούτε ήταν προιόν κάποιας μυστήριας χημικής επεξεργασίας της θάλασσας. Την εασαμή την παρήγαγαν οι άνθρωποι. Και ήταν ωραία και διάφανη, άυλη σχεδόν, χωρίς μέγεθος και γεύση ' απλά υπήρχε...Όμως είχε και ένα άλλο χαρακτηριστικό : δεν μπορούσε να καταναλωθεί από τον άνθρωπο που την παρήγαγε. Ο κάθε ένας έπρεπε να διαλέξει έναν άνθρωπο και να τον ταΐσει. Επειδή όμως τα κριτήρια δεν ήταν καθόλου αντικειμενικά, είχαν ως αποτέλεσμα άλλοι άνθρωποι να είναι πολύ χοντροί, άλλοι αδύνατοι και άλλοι να πεθαίνουν της πείνας...

Έτσι κυλούσαν ήρεμα οι μέρες, ώσπου μια Κυριακή ήρθε στην πολιτεία αυτή ένας ξένος. Αυτός ήταν άπληστος και εγωιστής και τους είπε ότι θα τους κάνει πλούσιους και ότι πια δεν θα πεθαίνουν από την πείνα οι λιγότερο δημοφιλείς, αλλά θα γινόντουσαν τρανοί, με ένα πράγμα που το έλεγε χρήμα, και τότε όλοι θα τους έδιναν εασαμή να φάνε...Η πρόταση του ήταν πολύ δελεαστική, οπότε συμφώνησαν. Και τότε κάτι τρομερό συνέβη: έγιναν πράσινοι, καχύποπτοι και εγωιστές και κανείς δεν έδινε στον άλλο εασαμή για να φάει...Προσπάθησαν να επιβιώσουν, τρώγοντας χόρτα και καρπούς και ότι άλλο τους έδινε η φύση, αλλά όλο αδυνάτιζαν...Τίποτα δεν μπορούσε να αντικαταστήσει την εασαμή. Αναπόφευκτα ήρθε το τέλος. Όλοι πέθαναν από πείνα, και η πολιτεία πνίγηκε από την άγρια βλάστηση της ζούγκλας....




Και τώρα όπου λέει "εασαμή", βάλτε "σημασία"....